Çalışmalar

Bir tuvale baktığınızda önce yüzeyi görürsünüz. Boyanın katmanlarını, renklerin birbirine geçişini, fırçanın bıraktığı izi. Neriman Şairoğlu ise tam o noktada size bir soru sorar: Peki ya yüzeyin arkasında ne var? Otuz yılı aşkın süren sanat yolculuğunda Şairoğlu, tuvali bir yüzey olmaktan çıkarıp belleğin kazıldığı, duygunun paralıp açığa çıkarıldığı bir arkeolojik alana dönüştürdü. Yırtar, kazır, öne çıkartır, kapatır. Her müdahale, üçüncü boyuta ulaşma çabasıdır; duvarı delip geçme arzusudur. Ritim, Yırtılma, Sessizlik sergisi bu üç kavramın çevresinde şekilleniyor. Ritim, kırmızının ve siyahın üzerine atılan beyaz vuruşlarda yaşıyor resmin nefes alıp verdiği o hareketli denge. Yırtılma, hem fiziksel bir jest hem de içsel bir çığlık: çocukluktan kalan izlerin, söylenmemiş sözlerin, otoriter bir basamaktan yetişmiş bir kadının tuval üzerindeki isyanı. Sessizlik ise isimsiz bırakılan eserlerde saklı: izleyiciye yönlendirmeden, dayatmadan bırakılan bilinçli bir boşluk. Şairoğlu’nun paleti tesadüf değil: kırmızı heyecanı ve şiddeti, siyah ölümü ve sonsuzluğu taşır. İkisi bir arada hayatın döngüselliğini anlatır her şey yükselir, değişir, temizlenir ve geri döner. Tuvaldeki her kazıntı bu döngünün bir katmanıdır: doğum ve çürüme, coşku ve sþkûnet, hatırlama ve unutma. Bu sergide karşılaşacağınız eserler, yalnızca görülmeyi değil, hissedilmeyi bekliyor. Soyutun içindeki organik formlar kumaşın dalga dalga akışı, doğanın yuvarlaklıkları ve diş gelişlikleri, düz bir boyanın asla veremeyeceği duyguyu taşır. Şairoğlu’nun kendi sözleriyle: “Düz boyasam öyle olmuyor. Böyle olduğu zaman duygularım geliyor.” 1997’den bu yana kesintisiz süren atölyesiyle onlarca sanatçının yolunu açmış, Pura Art Galeri’yi kurmuş, Los Angeles’tan Paris’e uzanan bir müze yolculuğunda dünya sanatını tek tek incelemiş bir sanatçının eserlerine bakıyorsunuz. Ama tüm bu birikimin özü üç kelimeye sığıyor özgünlük, samimiyet, dürüstlük. Hem kendi tuvali için hem de sanatın kendisi için. Neriman Şairoğlu’nun işlerinin önünde durun. Yüzeye bakın, sonra ardına geçin. Çünkü o resimler, görüneni değil görünmeyeni göstermeye çalışıyor.