Koza (The Cocoon)

Koza, dış dünyanın gürültüsünden çok, içeride birikenlerin alanıdır. İnsan, korunmak için değil; taşımak zorunda kaldıklarıyla kozasını örer. İnanç yukarıda durur, yük aşağı iner. Enerji açılmak için değil, kayıt tutmak için merkezde birikir. Zaman bu yapının içinden su gibi akar. Beden bir yatak olur; anı, korku, sevgi ve suskunluk aynı akışta birbirine karışır. Kanat gerilir, ama uçuş gerçekleşmez. Çünkü her dönüşüm tamamlanmaz; bazıları yalnızca birikir. Ama kanla kurulan her düzen gibi, bu kozanın içinden de çok sular akmıştır ve su, yine yatağını bulmuştur.

COLLECTA AI Sanat Analizi