Yanında Konuşmak; Kırılgan Ritim
YANINDA KONUŞMAK; KIRILGAN RİTİM Zaman, Mekân ve Beden Üzerinden Sessizliğin Politikası Sinema ve çağdaş sanat pratiği arasındaki sınırların bulanıklaştığı bir dönemde, üç farklı kuşak ve coğrafyadan gelen sanatçı—Ira Sachs, Béla Tarr ve Karimah Ashadu—ortak bir estetik direniş hattı oluşturuyorlar: gündelik hayatın sıradan anlarını monumental kılmak, görünmez olanı görünür hale getirmek ve hızın dayattığı anlatı ekonomisine karşı zamansallığın kendisini bir politik araç olarak kullanmak. Bu üç isim, farklı medyumlar ve bağlamlar içinde çalışsalar da, egemen anlatı yapılarına karşı sessizliği, beklemeyi ve gözlemlemeyi radikal bir tavır olarak konumlandırıyorlar. Sachs'ın queer intimacy üzerine kurduğu mikro-evrenler, Tarr'ın apokaliptik yavaşlığı içinde çözülen insanlık halleri ve Ashadu'nun postkolonyal Lagos'ta bedenin mekânla kurduğu müzakere, hepsi aynı soruyu farklı tonlarda soruyorlar: Aceleyle üretilen, tüketilen ve unutulan bir dünyada, durmak ve bakmak nasıl bir eylemlilik taşır? Ira Sachs'ın sineması, queer sinemanın siyasi tavrını melodramın intimacy gücüyle birleştirerek, özel alanın kendi içinde nasıl ideolojik bir savaş alanına dönüştüğünü gösteriyor. "Passages" ve "Frankie" gibi filmlerinde, karakterler arasındaki duygusal jeopolitika, mekânın bir Parisian daire, Portekiz'de bir yazlık ev karakterlerin arzularını nasıl şekillendirdiğini ve sınırladığını ortaya koyuyor. Sachs, John Cassavetes'in improvisational intimacy anlayışını queer bir duyarlılıkla yeniden kodlarken, heteronormatif anlatı ...
