MAGIC

Tuval üzerine yağlı boyadır. İnsan çoğu zaman kendini tek bir kişilikten ibaret sanıyor. Net, kontrollü, ne hissettiğini bilen ve neyi neden yaptığını çözmüş biri gibi… Ama insanın içi aslında bundan çok daha karmaşık. Çünkü bazen aynı bedenin içinde birbirine tamamen zıt iki ruh yaşıyor gibi oluyor. Bir yanın güçlü görünmek istiyor. Sessiz kalmayı, kontrolü kaybetmemeyi, hiçbir şeyi belli etmemeyi seçiyor. Dışarıdan bakıldığında sakin, dengeli, hatta soğukkanlı görünüyorsun. Sanki her şey olması gerektiği gibi ilerliyormuş gibi. Ama tam o sırada, içeride başka bir taraf durmadan hareket ediyor. Susturduğunu sandığın düşünceler yeniden yüzeye çıkıyor. Bastırdığın duygular, en sessiz anlarda bile kendine yer buluyor. Kafanın içinde büyüyen o karmaşa, dışarıdaki sessizliğin altında sürekli yaşamaya devam ediyor. İşte bu tablo tam olarak o çatışmayı taşıyor içinde. İnsanın kendi içinde ikiye ayrıldığı o görünmez anı… Bir taraf “dayan” derken diğer taraf çoktan yorulmuş oluyor. Bir taraf her şeyi kontrol altında tutmaya çalışırken, diğer taraf yavaş yavaş taşmaya başlıyor. Bu sadece bir duygu değil aslında. Bu, insanın kendine bile sakladığı taraflarla karşı karşıya kalması. Kendi içindeki kırıkları ilk kez fark etmesi. Ne kadar sustursa da tamamen yok edemediği şeylerin hâlâ orada olduğunu hissetmesi. Tabloya baktığında ilk başta bir sessizlik hissediliyor belki. Ama biraz daha uzun bakınca o sessizliğin gerçek olmadığını anlıyorsun. Çünkü derinde sürekli hareket eden bir şey var. Sanki görünmeyen bir fırtına, yüzeyin hemen altında dönmeye devam ediyor. Ve en rahatsız edici kısmı şu: İnsan bazen kendinden kaçamıyor. Ne kadar toparlanmaya çalışsa da içinde bastırılmış olan şey bir yerde yeniden ortaya çıkıyor. Çünkü bazı duygular yok olmuyor; sadece şekil değiştiriyor. Sessizliğe dönüşüyor, bakışlara dönüşüyor, geceleri büyüyen düşüncelere dönüşüyor. Bu yüzden bu sadece bakılıp geçilen bir görüntü değil. İnsanın içinde sakladığı şeyleri ona geri gösteren bir ayna gibi. Her baktığında başka bir tarafını yakalıyorsun. Bazen öfkeni, bazen korkunu, bazen de uzun zamandır görmezden geldiğin yorgunluğu. Ve belki de en çok bu yüzden etkiliyor insanı. Çünkü kendini tamamen güçlü sanırken bile, içinde hâlâ çözülmemiş bir savaş olduğunu hatırlatıyor. Hem sakin kalmaya çalışan tarafını, hem de içerden sessizce parçalanan tarafını aynı anda gösteriyor. O yüzden bu eser sadece görülen bir şey değil; insanı içine çeken, kendi karanlığıyla yüzleştiren bir his gibi. Ne kadar uzak durmaya çalışsan da, bir yerden sonra kendinden bir parçayı onun içinde buluyorsun.