Muzaffer Kurt
“Resim benim için görmek değil, hissettirmektir.”
Çalışmalarımda karakalem, renkli kalem, yağlı pastel, tebeşir pastel, akrilik, sanatsal macun ve yağlı boya gibi malzemeler kullanırım. Her biri anlatmak istediğim duyguya göre yerini bulur.
Benim için çalışacağım yüzey de en az malzeme kadar çok önemlidir. Tuvalle sınırlı kalmam; eski pencereler, ahşap yüzeyler ve dokusunda iz taşıyan malzemelerle çalışırım.
Bazen boyayı kat kat uygular, bazen siler, yeniden yapar, yüzeyi eskitirim. Resim fırçalarım kadar farklı ebat ve ölçülerde spatulalar da kullanırım. Pürüzsüzlüğü değil, dokuyu ve gerçeği ararım.
Figürlerim çoğu zaman susar. Pencereler ve iç mekânlar üzerinden, dışarıyı değil içeride kalan duyguları anlatırım.
Resimlere bakan biri kendinde bir şey buluyorsa, o eser tamamlanmıştır.
Muzaffer Kurt, uzun yıllar bankacılık sektöründe görev yaptıktan sonra emekli olmuş ve yaşamını tutkuyla bağlı olduğu resim sanatına adamıştır. Çocukluk yıllarında insan figürleri çizerek başlayan sanat yolculuğunu, yıllar içinde özgün bir resim dili geliştirerek sürdürmüştür. Işık, gölge ve güçlü renk geçişlerini ön plana çıkaran eserlerinde, insanın yaşanmışlıklarını, eski evleri, pencereleri ve zamana direnen mekânları konu edinmektedir.
İlk kişisel sergisi “Kayıp Yönler” ile sanatseverlerin karşısına çıkmış; bu sergide doğa ve insan temalı yağlı boya çalışmalarını bir araya getirmiştir.
Daha sonra eserlerinde geri dönüşüm malzemelerini, özellikle eski pencere ve kapıları tuval olarak kullanmaya yönelmiş; geçmişin izlerini bugünün estetik anlayışıyla buluşturan özgün bir yaklaşım geliştirmiştir. Bu anlayışın en önemli örneklerinden biri olan “Pencereden Hayatın Ritmi” sergisinde, her pencereyi bir yaşamın, her kapıyı ise yeni başlangıçların simgesi olarak yorumlamıştır.
Sanat anlayışını şu sözlerle özetlemektedir:
“Resim benim için görmek değil, hissettirmektir. Her fırça darbesi, yaşanmış bir anının, unutulmuş bir sokağın ya da sessizce bekleyen bir pencerenin hikâyesini anlatır.”