Typo

Çizgisel figürün şeffaf ve kırılgan yapısı, bireyin bedensel ve ruhsal savunmasızlığını ima ederken; koyu ve sert tipografik arka plan, toplumsal baskı ve gürültüyü temsil eder. Renklerin sınırlı ve soluk kullanımı, anlatımı dramatize etmek yerine mesafeli ve eleştirel bir dil kurar. Bu bağlamda eser, çağdaş sanatın beden, ses ve görünürlük tartışmalarına referans veren çok katmanlı bir görsel söylem üretir.