
Getdi canım əjdəha
TR
Kağız üzərində akrilik qələm
₺ 10,000
Ekim Mağden' - daha çox əsər
Vizual Yaddaşın Yenidən Yazılması
Bu seriyada Ekim Mağden, Qərb rəsm tarixinin kollektiv yaddaşına yerləşmiş klassik kompozisiyaları, çağdaş bir xətt və işarətləmə dili vasitəsilə yenidən işləyir. Dini anlatımlardan gündəlik və sekulyar səhnələrə uzanan bu təsvirlər, sənət tarixinin sabitlənmiş və kanonlaşmış təmsilləri olmaqdan çıxarılaraq yenidən çəkilir, pozulur və dönüşdürülür.
Akrilik paint marker və tag qələminin birbaşa, sürətli və bədənsel xarakteri; klassik rəsmin nəzarətli kompozisiya anlayışıyla şüurlu bir ziddiyyət yaradır. Zərif rəssamlıq nüanslarının yerini spontan xətlər, təkrarlar, qatlar və yoğun rəng hərəkətləri alır. Beləliklə keçmişin təsvirləri yalnızca kopyalanmır; bugünün vizual dilindən keçirilərək yenidən yaşanılır.
Mağden üçün sənət tarixi, bağlanmış bir keçmiş deyil, daim yenidən aktivləşdirilə bilən bir vizual arxivdir. Klassik ustaların təsvirləri burada bir "istinad" olmaqdan öte, çağdaş şüur ilə tarixi yaddaş arasında qarşılaşma məkanlarına çevrilir. Xüsusilə dini ikonoqrafiyada müqəddəs olan ilə gündəlik olan, inanc ilə təmsil, fərdi algı ilə kollektiv yaddaş arasındakı sərhədlər qeyri-müəyyənləşir.
Bu yenidən istehsal prosesində sənətçi, klassik əsərin nüfuzunu qırarken onu məhv etmir. Əksinə, üzərinə yeni bir vizual qat əlavə edir. Orijinal görüntü ilə sənətçinin müdaxiləsi eyni səthdə yaşamağa davam edir. Bu səbəblə əsərlər, keçmişin üzərinə qurulmuş çağdaş palimpseştlər kimi oxuna bilər.
Serinin əsasında, Mağden'in praktikasının müxtəlif sahələrində təkrarlanan dönüşdürmə və yenidən kontekstualizasiya yanaşması durur. Əvvəllər tullantı əşyaları, şəxsi yaddaşı və gündəlik materialları yeni kontekstlərdə bir araya gətirən sənətçi, burada eyni metodu sənət tarixinin özünə tətbiq edir. Bu dəfə dönüşdürülən material fiziki bir tullantı deyil, mədəni bir təsvirdir.
Nəticədə klassik rəsm, çağdaş qrafiti və şəxsi jest arasında hibrid bir vizual alan ortaya çıxır. Tanıdıq təsvirlər tanınabilərliklərini qoruyarkən eyni zamanda yabançılaşırlar. Bu yabançılaşma, izləyicini əsərə yalnızca "hansı klassik tabloya göndəriş edir?" sualıyla deyil, "bu təsvir bu gün mənim algımda necə yenidən işləyir?" sualıyla üzləşməyə dəvət edir.
Bu mənada seriya, sənət tarixini yenidən istehsal etməkdən çox, onunla bugünün vizual şüuru arasında yeni bir təmas nöqtəsi qurmaq cəhdidir.
