"Arada Bir Yerdə" seriyası, nə yerə nə də göyə məxsus olan asılmış bir varlıq halını araşdırır; məkançı və algısal sərhədlərin əriməsindəki qeyri-müəyən bir eşikdə açığa çıxır. Çalışma, duman, işıq və üzvi toxumalar kimi atmosferik elementləri bir araya gətirən müşahidəyə əsaslanan bir proses ilə formalaşır. Bu prosesdə forma, əvvəlcədən müəyyən edilmiş bir dizaynın məhsulu olmaqdan çox, materialın və anın birlikdə yaratdığı bir rastlaşmaya çevrilir.
Nəzarətli kompozisiya ilə sezgisel iz buraxma arasında hərəkət edən sənətçi, formaların zamanla ortaya çıxmasına imkan verir; hər təbəqə, əvvəlkini həm örtür həm də açığa çıxarır. Bu ikili hərəkət, izləyicini sabit bir baxış nöqtəsindən uzaqlaşdıraraq dəyişkən və keçirici bir algı sahəsinə aparır.
İzləyici, görmə ilə hiss etmə, xatırlama ilə unudmanın iç-içə gediyi maye vizual sahəyə dəvət edilir. Burada obyektlər aydın bir kimlik daşımaq əvəzinə, şüur ilə şüuursuzluq arasındakı o qeyri-müəyən intervalda titrəyən izlər kimi varlıq göstərir.

"Hovuz Hovuz İçində, Allianoi" çalışması, ən qədim şəfa mərkəzlərindən biri olan Allianoi antik şəhərinin bənd suları altında qalmasını, su-insan əlaqəsinin dönüşümü üzərindən oxuyur. Əsrlər boyu insanı su ilə sağaldan şəhər, bu gün özündən neçə dəfə böyük su kütləsinin ən alt qatına dönüşmüş; hovuzlar hovuzun içində qalmışdır. Kompozisiya, səthdə uzanan bənd gölü ilə dərində işıldayan antik hamam məkanını şaquli kəsikdə üst-üstə bindirərək izleyicini iki zaman təbəqəsi arasında yerləşdirir. Yaşılımtıl fiqurlər, suyun yaddaşında asılı qalmış bir izdiham kimi; həm oradadırlar həm də deyillər. Əsər, itkinin yalnız bir binanı deyil, gələcək nəsillərin o bina ilə qura biləcəyi əlaqəni də əhatə etdiyini xatırladan səssiz bir ağıdır.

"Toxum", həyatın başlanğıcına dair ən çılpaq obrazlardan birini sperma yağışını iki yumurta kütləsi və onları bir-birinə bağlayan ağ, bədənsal axınla birləşdirir. Kətan ikiyə ayrılır: bir tərəfdə okra istilik, digər tərəfdə mütləq qara; arada bir doğuş kanalını ya da bir toxum qabığının açılışını xatırladan əyri bir keçid yüksəlir. Bu keçidin içindəki kiçik insan fiqurları sarı, qırmızı, göy də döllənmədən şəxsiyyətə uzanan yolu bir şaquli oxda toplar. Bingöl, "başlanğıc" fikrini metaforanın konforundan çıxararaq biologiyanın dilinə endirir: toxum burada bir simvol deyil, bir hadisədir. Sənətçinin heykəllərindəki o tanıdıq çubuq-fiqur dili burada da iş başında; amma bu dəfə betondan ya da dəmirdən deyil, çoxalmanın özündən çıxırlar.

"Tutulmamış", vədənin sistem içindəki yerləşdirmə formalarıyla maraqlanır. Yerinə yetirilməyən vədə, quruluşun funksiyasını itirməsinə səbəb olur; lakin quruluş yenilənmir, yalnız yamalanır. Ağ iş baretinin səthinə çəkilmiş "qoruyur", "mane olur", "təmin edir" sözləri, qoruma vədəsinin obyektin özündə deyil, dildə necə davam etdirildiyini açığa çıxarır. Qırmızı sapla atılan tikişlər təmir etmir; yırtığı örtmək əvəzinə onu görünür edir, çatışmazlığın sistematik şəkildə görməməzliyə vuruluduğuna şahidlik edir. Yılmazın müdaxiləsi, qoruma fikriinin artıq güvən verməyən amma norm kimi işlədilən halına işarə edən səssiz amma kəskin bir xəbərdardır bədənin üzərinə geyilmiş yalanın sənədidir.