Ayşe Ebru Eryılmaz

İstehsal praktikam memarlıq disiplinindən qidalanır; lakin memarlığı rəsmdə birbaşa təmsil olunan bir forma kimi deyil, görünməyən bir quruluş kimi götürürəm. Memari düşünmə, işlərimdə səthdə oxunmayan, lakin kompozisiyanı daşıyan bir sistem kimi işləyir. Xətt, ritm və davamlılıq memarlığın rəsmdəki qarşılıqlarıdır. Quruluş rəsmin səthində özünü zorlamayan; formu, boşluğu və axını təşkil edən bir onurğa kimi mövcud olur. Memarlıqda dolğunluq və boşluq arasındakı əlaqə rəsimlərmdə əsas qurucu unsur kimi yer alır. Sahələrin bir-birinə necə açıldığı, harada sıxlaşdığı və harada nəfəs aldığı kompozisiyanın ritmini müəyyənləşdirir. Boşluq mənim üçün passiv bir sahə deyil; formu təyin edən, hərəkəti yönləndirən aktiv bir komponentdir. Bu yanaşma məkançı şüurun rəsm səthinə daşınması ilə əmələ gəlir. Memarlıq zamana müqavimət göstərən bir sahə təklif edərkən, rəsm zamanla təkamül edən bir prosesi mümkün edir. İstehsalımda bu iki yanaşma arasındakı gərginlik həlledicidir. İşlər adətən struktur quruluşla başlayır; proses irəlilədikcə nəzarət zəifləyir və sezgi işə düşür. Xətt əvvəlcədən müəyyənləşdirilmiş sabit bir marşrut izləmir; dönüşür, təkrarlanır və genişlənir. Bu təkrarlar yalnız formal bir seçim deyil, ritm və davamlılığı görünən etməyin bir yoludur.