




SEHIR
TR
Göstərdiyin... və gizlətdiyin.
Bəzən insan özünü bir parça sanır, amma deyil.
Bir tərəfin susarkən, digər tərəfin içərdən qışqırır.
Nəzarət etməyə çalışdığın şeylə, içindən daşan şey eyni anda mövcud olur.
Bu tablo tam o anı anladır.
Özünü saxlamağa çalışdığın, amma əslində çoxdan bölündüyün anı.
Səssizlik var kimi... amma əslində içində bir xaos dönür.
Və ikisi də geri çəkilmir.
Buna görə də bu sadəcə baxılan bir şey deyil,
hər gördüyündə səni bir az içinə çəkən, bir az da üzləşdirən bir şey.
₺ 60,000
Önder Özgenç' - daha çox əsər
Kətan üzərində yağlı boyadır. İnsan çox vaxt özünü tək bir şəxsiyyətdən ibarət sayır.
Aydın, nəzarətli, nə hiss etdiyini bilən və nəyi niyə etdiyini həll etmiş biri kimi…
Amma insanın içi əslində bundan çox daha mürəkkəbdir. Çünki bəzən eyni bədənin içində bir-birinə tamamilə zidd iki ruh yaşayır kimi olur.
Bir tərəfin güçlü görünmək istəyir.
Səssiz qalmağı, nəzarəti itirməməyi, heç bir şeyi bəlli etməməyi seçir.
Xaricdən baxılanda sakit, tarazlı, hətta soyuqqanlı görünürsən.
Sanki hər şey lazım olduğu kimi irəliləyirmiş kimi.
Amma məhz o vaxt içəridə başqa bir tərəf durmadan hərəkət edir.
Susturduğunu sandığın düşüncələr yenidən səthə çıxır.
Basdırdığın hisslər ən səssiz anlarda belə özünə yer tapır.
Başının içində böyüyən o qarışıqlıq xaricdəki səssizliyin altında davamlı yaşamağa davam edir.
Budur ki bu tablo tam olaraq o münaqişəni daşıyır içində.
İnsanın öz içində ikiyə ayrıldığı o görünməz anı…
Bir tərəf "dayan" deyərkən digər tərəf çoxdan yorulmuş olur.
Bir tərəf hər şeyi nəzarət altında tutmağa çalışarkən digər tərəf yavaş-yavaş daşmağa başlayır.
Bu sadəcə bir hiss deyil əslində.
Bu insanın özünə belə gizlətdiyi tərəflərlə üz-üzə qalmasıdır.
Öz içindəki sınıqları ilk dəfə fark etməsidir.
Nə qədər sustursa da tamamilə yox edə bilmədiyi şeylərin hələ də orada olduğunu hiss etməsidir.
Tabloya baxanda ilk başda bir səssizlik hiss olunur bəlkə.
Amma bir az daha uzun baxınca o səssizliyin həqiqi olmadığını anlayırsan.
Çünki dərində davamlı hərəkət edən bir şey var.
Sanki görünməyən bir fırtına səth-səthə altında fırlanmağa davam edir.
Və ən narahat edici hissəsi budur:
İnsan bəzən özündən qaça bilmir.
Nə qədər toparlanmağa çalışsa da içində basılmış olan şey bir yerdə yenidən ortaya çıxır.
Çünki bəzi hisslər yox olmur; sadəcə şəkil dəyişir.
Səssizliyə çevrilir, baxışlara çevrilir, gecələr böyüyən düşüncələrə çevrilir.
Bu səbəbdən bu sadəcə baxılıb keçilən bir görüntü deyil.
İnsanın içində gizlətdiyi şeyləri ona geri göstərən bir güzgü kimidir.
Hər baxanda başqa bir tərəfini tutursan.
Bəzən qəzəbini, bəzən qorxunu, bəzən də uzun zamandır görməzlikdən gəldiyin yorğunluğunu.
Və bəlkə də ən çox bu səbəbdən təsir edir insana.
Çünki özünü tamamilə güçlü sanarkən belə içində hələ də həll olunmamış bir müharibə olduğunu xatırladır.
Həm sakit qalmağa çalışan tərəfini həm də içəridən səssizcə parçalanan tərəfini eyni zamanda göstərir.
Ona görə də bu əsər sadəcə görülən bir şey deyil;
insanı içinə çəkən, öz qaranlığı ilə üzləşdirən bir hiss kimidir.
Nə qədər uzaq durmağa çalışsan da bir yerdən sonra özündən bir parçanı onun içində tapırsan.