The Blue Velvet

İnsan kimliyi, hamar bir səthin arxasına sığınmış tək bir ifadədən ibarət deyil; xatırlanan üzlərin, gizlədilən hisslərin və bir-birinə çırpılan baxışların yaratdığı dəyişkən bir kolajdır. Varlıq, yalnız öz hissələrini dağıtmaqla və onları zehni bir tikinti prosesi ilə yenidən birləşdirməklə məna qazanır. İç-içə keçən əllərin və müxtəlif fokuslar istiqamətində yönələn gözlərin yaratdığı bu xaotik bütünlük, fərdin daxili dünyasındakı çox səsliyi və təkliyin əslində nə qədər böyük bir aldanma olduğunu maddiləşdirir. ​Ruhun təbəqələri arasındakı o dərin cırıqlar, əslində insanın özü ilə olan əbədi təmasını və öz gerçəkliyini hər an yenidən təyin etmə cəhdini təmsil edir. Hər baxış başqa bir hekayəyə qapı aralayarkən, birləşən formalar xaosun içindəki o sarsılmaz tarazlığı vurğulayır. Nəticədə insan, sadəcə göründüyü şəxs deyil; içindəki bütün o hissələrin, otoportretini hər gün yenidən çəkdiyi bitməyən bir kəşf prosesidir.