İzlənməsi Lazım Olan Sənətçilər - Tuğba Çakal

Klassikdən Keçən Səs

Tuğba Çakal bir şeyi bilir: Hiss sinif tanımır, dövr tanımır, coğrafiya tanımır. Mağrur Çiftçi seriyasındakı fiqurlar bunu üzlərində daşıyır nə romantikləşdirilmiş, nə acındırılmış. Sadəcə orada, tam olaraq özləri.

Mağrur Çiftçi No4'ə baxarkən Rönesansın kölgəsi düşür amma əsər o kölgədə qalmır. Torpaq tonları, isinmiş qəhvəyilər, yumşaq işıq keçidləri bunlar əsrlərdir bilinen bir dilin sözləridir. Amma Çakal bu sözlərlə başqa bir şey deyir. Fiqurun baxışında nə təslimiyyət var nə də şikayət. Sadəcə bir ağırlıq var daşınan, qəbul edilmiş, səssizcə sahiplənilmiş bir ağırlıq. Bu, psixoloji portretçiliyin ən çətin başardığı şeydir: içəridən gələn bir halı çöldən görünən etmək.

Səssiz Sığınacaq'dakı ana-uşaq kompozisiyasında da eyni hiss var. İki fiqur qeyri-müəyyən bir məkanda, bir-birinə tutunmuş. Arxa plan əhəmiyyətsizləşir çünki əsil yer o qucaqlaşmanın içidir. Çakal burada Rönesans ikonoqrafiyasının sxemini işlədir amma yükünü boşaldır müqəddəs deyil, insan. Bədənin Yaddaşı'nda isə səssizlik fərqli danışır: o qırmızı xətt bir yara deyil, bir şahidlikdir. Bədənin nəyi daşıdığını, nəyi unuda bilmədiyini soruşan tək bir işarət.

Çakal'ın fırçası səbirlidi. Qat-qat, şəffaf keçidlərlə irəliləyir. Bu texniki seçim təsadüfi deyil zamana göstərilən bir hörmət kimi. Ustalar belə işləyərdilər. Amma ustalar həmişə bu qədər aydın sual verməzdilər.

Tuğba Çakal klassik rəsm dilini miras alıb və içindən keçirib. Geriyə qalan, həm tanış həm də bugünə aid bir səsdir. Bu səs kolleksiyalarda uzun müddət əks-səda verəcək növdəndir.

Digər əsərlər üçün Tuğba Çakal'ı Collecist səhifəsindən izləyin.