EŞİK

Eşik, atık olarak tanımlanan malzemelerin taşıdığı sessiz geçmişleri bir araya getiren bir koleksiyondur. Atık deri ve atık kumaşlar, bu çalışmalarda estetik bir iyileştirme nesnesi değil; taşınmışlık, müdahale ve iz taşıyan yüzeyler olarak ele alınır. Dikiş izleri bilinçli olarak gizlenmez; aksine, her bir birleştirme noktası emeğin, onarımın ve kararın görünür bir parçası haline getirilir. Bu eser, nesneleri "yeniden üretmek" yerine onları yeniden konumlandırır. İçeri alınan ile dışarıda bırakılan arasındaki sınır, her işte yeniden düşünülür. Eşik, burada bir kapı değildir; geçişten önce durulan, bakılan ve karar verilen bir yüzeydir. Her parça, değerin saflıkta ya da kusursuzlukta değil; müdahaleye uğramış, iz bırakmış ve taşınmış olanda kurulabileceğini öne sürer. Eşik, atığın dönüştürülmesini değil, atık kavramının kendisinin sorgulanmasını amaçlar.