Ayşe Ebru Eryılmaz

Üretim pratiğim mimarlık disiplininden beslenir; ancak mimarlığı resimde doğrudan temsil edilen bir form olarak değil, görünmeyen bir yapı olarak ele alırım. Mimari düşünme, çalışmalarımda yüzeyde okunmayan ama kompozisyonu taşıyan bir sistem gibi işler. Çizgi, ritim ve süreklilik, mimarlığın resimdeki karşılıklarıdır. Yapı, resmin yüzeyinde kendini dayatmayan; formu, boşluğu ve akışı organize eden bir omurga olarak var olur. Mimarlıkta doluluk ve boşluk arasındaki ilişki, resimlerimde temel bir kurucu unsur olarak yer alır. Alanların birbirine nasıl açıldığı, nerede yoğunlaştığı ve nerede nefes aldığı, kompozisyonun ritmini belirler. Boşluk benim için pasif bir alan değil; formu tanımlayan, hareketi yönlendiren aktif bir bileşendir. Bu yaklaşım, mekânsal farkındalığın resim yüzeyine taşınmasıyla oluşur. Mimarlık zamana direnen bir alan önerirken, resim zamanla evrilen bir süreci mümkün kılar. Üretimimde bu iki yaklaşım arasındaki gerilim belirleyicidir. Çalışmalar genellikle yapısal bir kurgu ile başlar; süreç ilerledikçe kontrol gevşer ve sezgi devreye girer. Çizgi, önceden belirlenmiş sabit bir rota izlemez; dönüşür, tekrar eder ve genişler. Bu tekrarlar yalnızca biçimsel bir tercih değil, ritim ve sürekliliği görünür kılmanın bir yoludur.