venus |
TR
this form reduces the body to a sign while making movement part of meaning. the figure on the upper surface is not fixed; through rotation, it renders continuity and transmission bodily visible.
•
bu form, bedeni işarete indirgerken hareketi anlamın parçası hâline getirir. üst yüzeydeki figür, sabitlenmez; dönüşüyle süreklilik ve aktarım fikrini bedensel olarak görünür kılar.
$ 420
derin 𝘣̶𝘶̶𝘴̶𝘦̶ demirkaya' den Daha Fazla
block..
x x cm
derin 𝘣̶𝘶̶𝘴̶𝘦̶ demirkaya
$ 110
non control..
2.2 x 2.7 x 0.5 cm
derin 𝘣̶𝘶̶𝘴̶𝘦̶ demirkaya
$ 150
this piece takes shape through a reconsideration of prehistoric body imagery on a contemporary surface. the form concentrated at the center does not represent the body directly; it compresses, fragments, and reduces it to a symbolic plane. as volume recedes, meaning begins to form through surface traces, voids, and movement.
the figure positioned on the upper surface does not remain fixed; it rotates freely around its own axis. this motion removes the body from the state of a completed image and physically opens the idea of continuity. the form does not submit to a single viewpoint; each rotation reorganizes perception.
the perforated metal surfaces approach fertility not as a closed totality, but as a condition open to circulation. the voids are not acts of subtraction, but zones of transmission. the plates attached to the sides establish a suspended boundary between womb, armor, and jewelry.
the work does not romanticize the primitive. sacredness withdraws; the figure becomes anonymous. here, the body exists not as a possessed form, but as a memory surface in constant negotiation.
•
parça, tarih öncesi beden imgelerinin çağdaş bir yüzeyde yeniden düşünülmesiyle şekillenir. merkezde yoğunlaşan form, bedeni doğrudan temsil etmez; onu sıkıştırır, parçalar ve simgesel bir düzleme indirger. hacim geri çekilirken anlam, yüzeydeki izler, boşluklar ve hareket üzerinden kurulmaya başlar.
üst yüzeyde yer alan figür, sabit bir konumda kalmaz; kendi ekseni etrafında serbestçe döner. bu hareket, bedeni tamamlanmış bir imge olmaktan çıkarır ve süreklilik fikrini fiziksel olarak açar. form, tek bir bakış açısına teslim olmaz; her dönüş, algıyı yeniden düzenler.
delinmiş metal yüzeyler, bereketi kapalı bir bütünlük olarak değil, dolaşıma açık bir durum olarak ele alır. boşluklar eksiltme değil, aktarım alanlarıdır. yanlara eklemlenen plakalar, rahim, zırh ve takı arasında askıda kalan bir sınır oluşturur.
çalışma, ilkel olanı romantize etmez. kutsallık geri çekilir; figür anonimleşir. burada beden, sahip olunan bir form değil, sürekli müzakere edilen bir hafıza yüzeyi olarak var olur.