Pandemiya arxivi seriyasının dərin bir davamı olan bu monoxrom mürəkkəb rəsm, karantin dövründe İstanbulun sahil xəttinin sakit boşluğunu əks etdirir. Uzaqdakı adaların siluetinə baxan tənha boş taxta skamya, insan həyatının yoxluğuna səssiz bir şahid kimi durur. Arxa planda uzaqdakı gəmilər və qarşı sahilin solğun, bulanıq üfüqü mütləq sakitliyə qovuşur. Tamamilə axıcı qara mürəkkəblə icra edilmiş bu kompozisiya, boş mənzərənin genişliyini tənha skamyanın intim varlığı ilə ustalıqla tarazlayaraq, dayanıb qalmış bir şəhər haqqında melanxolik, lakin şeir dolu bir düşüncə təqdim edir.