
Buket
TR
Kağız üzərində akril
₺ 12,000
Ekim Mağden' - daha çox əsər
Vizual Yaddaşın Yenidən Yazılması
Bu seriyadə Ekim Mağden, Qərb rəssamlıq tarixinin kollektiv yaddaşına yerləşmiş klassik kompozisiyaları, çağdaş bir xətt və işarətləmə dili vasitəsilə yenidən ele alır. Dini anlatılardan gündəlik və sekulyar səhnələrə uzanan bu obrazlar, sənət tarixinin sabitlənmiş və kanonlaşmış təmsilləri olmaqdan çıxarılaraq yenidən çəkilir, pozulur və dönüşdürülür.
Akrilik paint marker və tag qələminin birbaşa, sürətli və bədənsel xarakteri; klassik rəssamlığın nəzarətli kompozisiya anlayışıyla şüurlu bir ziddiyyət yaradır. İncə rəssamlıq nüanslarının yerini spontan xətlər, təkrarlar, qatlar və sıx rəng hərəkətləri alır. Beləliklə keçmişin obrazları yalnız kopyalanmır; bu günün vizual dilindən keçirilərək yenidən yaşanır.
Mağden üçün sənət tarixi, bağlanmış bir keçmiş deyil, daim yenidən aktive edilə bilən bir vizual arxivdir. Klassik ustaların obrazları burada birer "istinad" olmaqdan öte, çağdaş şüur ilə tarixi yaddaş arasında qarşılaşma məkanlarına çevrilir. Xüsusilə dini ikonografiyada müqəddəs olan ilə gündəlik olan, inanc ilə təmsil, fərdi qavrayış ilə kollektiv yaddaş arasındakı sərhədlər qeyri-müəyyənləşir.
Bu yenidən istehsal prosesində sənətkar, klassik əsərin avtoritesini qırarken onu məhv etmir. Əksinə, üzərinə yeni bir vizual qat əlavə edir. Orijinal görüntü ilə sənətkarın müdaxiləsi eyni səthdə yaşamağa davam edir. Bu səbəbdən əsərlər, keçmişin üzərində qurulmuş çağdaş palimpsestlər kimi oxuna bilər.
Seriyənin əsasında, Mağden'in praktikasının müxtəlif sahələrində təkrarlanan dönüşdürmə və yenidən kontekstləşdirmə yanaşması durur. Daha əvvəl tullantı obyektlərini, şəxsi yaddaşı və gündəlik materialları yeni kontekstlərdə bir araya gətirən sənətkar, burada eyni metodu sənət tarixinin özünə tətbiq edir. Bu dəfə dönüşdürülən material fiziki bir tullantı deyil, mədəni bir obrazdır.
Nəticədə klassik rəssamlıq, çağdaş qrafiti və şəxsi jest arasında hibrid bir vizual məkan ortaya çıxır. Tanış obrazlar tanınabilirliklerini qoruyarkən eyni anda yabançılaşırlar. Bu yabançılaşma, izleyicini əsəri yalnız "hansı klassik tabloya istinad edir?" sualıyla deyil, "bu obraz bu gün mənim qavrayışımda necə yenidən işləyir?" sualıyla qarşılaşmağa dəvət edir.
Bu mənada seriya, sənət tarixini yenidən istehsal etməkdən çox, onunla bu günün vizual şüuru arasında yeni bir təmas nöqtəsi qurmaq cəhdidir.
