Heç-Yerlər

İnsan zehni və bədəni sabit bir bütövlük deyil; yaddaşın, səssiz travmaların və zamanın ağırlığı ilə daim parçalanaraq yenidən birləşən üzvi bir xaos sahəsidir. Şəxsiyyət, tək bir səthdə qala bilməyəcək qədər dərin, mürəkkəb və qatlıdır. Biz hər an bir astanadadyıq; öz daxili həddlərimizin, o psixoloji sərhədlərin tam üstündə tarazlıqda dayanırıq. Ətdən, dəridən və birbaşa toxunma hissindən yola çıxaraq kimliyin dekonstruksiyasına enirim. Üst-üstə düşən üzlər, bir-birinə dolanan əllər və çölə daşan çiy, toxunsal gerçəklik; daxili dünyanın fizikiliyi bürünmüş, somutlaşmış halidir. Arxa planın soyuq, struktur qatlarına baxmayaraq, bədən isti, üzvi və nəzarət edilə bilməyən şəkildə öz biomorfik sərhədlərini aşır, parçalanaraq çoxalır.