
Madonna Delle Arpie
TR
Kağız üzərində akrilik qələm
₺ 15,000
Ekim Mağden' - daha çox əsər
Vizual Yaddaşın Yenidən Yazılması
Bu seridə Ekim Mağden, Qərb rəssamlıq tarixinin kollektiv yaddaşına yerləşmiş klassik kompozisiyaları, müasir bir xətt və işarələmə dili vasitəsilə yenidən işləyir. Dini anlatılardan gündəlik və sekulyar səhnələrə uzanan bu görüntülər, sənət tarixinin sabitlənmiş və kanonlaşmış təmsillərindən çıxarılaraq yenidən çəkilir, pozulur və dönüşdürülür.
Akrilik paint marker və tag qələminin birbaşa, sürətli və bədənsel xarakteri; klassik rəssamlığın nəzarətli kompozisiya anlayışı ilə şüurlu bir ziddiyyət yaradır. İncə rəssamlıq nüanslarının yerini spontan xətlər, təkrarlar, qatlar və yoğun rəng hərəkətləri alır. Beləliklə keçmişin görüntüləri yalnız kopyalanmır; bugünün vizual dilindən keçirilərək yenidən yaşanılır.
Mağden üçün sənət tarixi, bağlanmış bir keçmiş deyil, daim yenidən aktive edilə bilən bir vizual arxivdir. Klassik ustaların görüntüləri burada birer "istinad" olmağın ötəsində, müasir şüur ilə tarixi yaddaş arasında qarşılaşma məkanlarına çevrilir. Xüsusilə dini ikonoqrafiyada müqəddəs olan ilə gündəlik olan, inanc ilə təmsil, fərdi algı ilə kollektiv yaddaş arasındakı sərhədlər qeyri-müəyyənləşir.
Bu yenidən istehsal prosesində sənətkar, klassik əsərin avtoritesini qıraraq onu məhv etmir. Əksinə, üzərinə yeni bir vizual qat əlavə edir. Orijinal görüntü ilə sənətkarın müdaxiləsi eyni səthdə yaşamağa davam edir. Bu səbəbdən əsərlər, keçmişin üzərinə qurulmuş müasir palimpseстlər kimi oxuna bilər.
Serinin əsasında, Mağden'in praktikasının müxtəlif sahələrində təkrarlanan dönüşdürmə və yenidən kontekstləşdirmə yanaşması dayanır. Daha əvvəl tullantı obyektlərini, şəxsi yaddaşı və gündəlik materialları yeni kontekstlərdə bir araya gətirən sənətkar, burada eyni metodu sənət tarixinin özünə tətbiq edir. Bu dəfə dönüşdürülən material fiziki bir tullantı deyil, mədəni bir görüntüdür.
Nəticədə klassik rəssamlıq, müasir qrafiti və şəxsi jest arasında hibrid bir vizual alan ortaya çıxır. Tanış görüntülər tanınabilərliklərini qoruyarkən eyni zamanda yabançılaşırlar. Bu yabançılaşma, tamaşaçını əsəri yalnızca "hansı klassik tabloya istinad edir?" sualı ilə deyil, "bu görüntü bu gün mənim algımda necə yenidən işləyir?" sualı ilə qarşılaşmağa dəvət edir.
Bu mənada seriya, sənət tarixini yenidən istehsal etməkdən çox, onunla bugünün vizual şüuru arasında yeni bir təmas nöqtəsi qurma cəhdidir.
