Üzlər parçalanır, amma baxış hələ də dik qalır.
Bu şəkildə kimlik tək bir bədənə aid deyil; ağrının, yaddaşın və müqavimətin təbəqələrinə bölünmüş vəziyyətdədir. Mavi sadəcə bir rəng deyil — soyuqluğu, susqunluğu və içəridə yığılan fırtınanı daşıyır. Qara isə gizlənən hər şeyi udur.
Buradakı insanlar portret deyil; bir-birinin içərisinə keçmiş hekayələrdir.
Eyni zamanda həm şahid, həm itkin, həm də üsyanlardır.
Bu iş insan üzünü estetik obyekt olmaqdan çıxarıb döyüş sahəsinə çevirir. Çünki bəzən insanın əsl üzü parçalandıqda görünür.