SİHR

Kətan üzərində yağlı boyadır. İnsan çox vaxt özünü tək bir şəxsiyyətdən ibarət sanır. Aydın, nəzarətli, nə hiss etdiyini bilən və nəyi niyə etdiyini həll etmiş biri kimi… Amma insanın içi əslində bundan çox daha mürəkkəbdir. Çünki bəzən eyni bədənin içində bir-birinə tamamilə zıdd iki ruh yaşayır kimi olur. Bir tərəfin güclü görünmək istəyir. Susub qalmağı, nəzarəti itirməməyi, heç bir şeyi bəlli etməməyi seçir. Çöldən baxılanda sakit, tarazlı, hətta soyuqqanlı görünürsən. Sanki hər şey olmalı olduğu kimi gedirmiş kimi. Amma məhz o zaman, içəridə başqa bir tərəf durmadan hərəkət edir. Sustduğunu sandığın düşüncələr yenidən səthə çıxır. Basdırdığın hisslər, ən səssiz anlarda belə özünə yer tapır. Başının içində böyüyən o qarışıqlıq, çöldəki səssizliyin altında davamlı yaşamağa davam edir. İşdə bu tablo tam olaraq o münaqişəni daşıyır içində. İnsanın öz içində ikiyə ayrıldığı o görünməz anı… Bir tərəf "dayan" deyəndə digər tərəf çoxdan yorulmuş olur. Bir tərəf hər şeyi nəzarət altında tutmağa çalışarkən, digər tərəf yavaş-yavaş daşmağa başlayır. Bu sadəcə bir hiss deyil əslində. Bu, insanın özünə belə gizlətdiyi tərəflərlə üz-üzə qalması. Öz içindəki qırıqları ilk dəfə fərq etməsi. Nə qədər susdursa da tamamilə yox edə bilmədiyi şeylərin hələ də orada olduğunu hiss etməsi. Tabloya baxanda ilk başda bir səssizlik hiss edilir bəlkə. Amma bir az daha uzun baxınca o səssizliyin həqiqi olmadığını anlayırsan. Çünki dərində davamlı hərəkət edən bir şey var. Sanki görünməyən bir fırtına, səthın məhz altında dönməyə davam edir. Və ən narahat edici hissəsi budur: İnsan bəzən özündən qaça bilmir. Nə qədər toparlanmağa çalışsa da içində basrılmış olan şey bir yerdə yenidən ortaya çıxır. Çünki bəzi hisslər yox olmuşr; sadəcə şəkil dəyişdirir. Səssizliyə dönüşür, baxışlara dönüşür, gecələr böyüyən düşüncələrə dönüşür. Buna görə də bu sadəcə baxılıb keçilən bir görüntü deyil. İnsanın içində gizlətdiyi şeyləri ona geri göstərən bir güzgü kimi. Hər baxanda başqa bir tərəfini tutursan. Bəzən qəzəbini, bəzən qorxunu, bəzən də uzun müddətdir görmədən gəldiyin yorğunluğu. Və bəlkə də ən çox buna görə təsir edir insanı. Çünki özünü tamamilə güclü sanarkən belə, içində hələ də həll edilməmiş bir müharibə olduğunu xatırladır. Həm sakit qalmağa çalışan tərəfini, həm də içəridən səssizcə parçalanan tərəfini eyni anda göstərir. Ona görə də bu əsər sadəcə görülən bir şey deyil; insanı içinə çəkən, öz qaranlığı ilə üzləşdirən bir hiss kimi. Nə qədər uzaq durmağa çalışsan da, bir yerdən sonra özündən bir parçanı onun içində tapırsan.