BAŞLANGIÇ

Başlangıç, bir şeyin ilk hâli değildir. Henüz tamamlanmamış, henüz karar verilmemiş o andır. Bu çalışma, üretmekten çok geri dönmeyi seçer. Sökerek, çözerek, yüzeyi geride bırakarak. Çünkü her form, kendinden önce gelen bir hafıza taşır. İplik burada bir malzeme değil, bir hatırlamadır. Kumaşı mümkün kılan, bedeni ayakta tutan, görünmez ama belirleyici olan. Başlangıç; düzenli, temiz ya da net olmak zorunda değildir. Dağınıktır, kırılgandır, ama canlıdır. Bir araya gelme ihtimali taşır. Bu manifesto, tamamlanmış olana değil, oluş hâlinde olana inanır. Çünkü varlık, en çok başlangıçta hissedilir. İplik / Beden / Hafıza İplik, bedene en yakın malzemelerden biridir. Tenle temas eder, hareketi izler, izi tutar. Zamanla bükülür, yumuşar, hatırlar. Her iplik bir dokunuşu saklar. Bir gerilimi, bir ağırlığı, bir tekrar hâlini. Bu yüzden hafıza, yalnızca zihinde değil, malzemenin kendisindedir. Bu çalışmada iplikler, bedeni sarmaktan vazgeçip bedenin iç düzenine yaklaşır. DNA iplikleri gibi; görünmez ama belirleyici. Ortaya çıkan yapı, bir bedenin silueti değil, bedenin hatırlama biçimidir. Dağınık, kopuk, ama hâlâ bir arada. Hafıza burada sabit değildir. Gerilir, çözülür, yeniden bağlanır. Tıpkı beden gibi.