
Sufi Ananın İlanın Başını Əzməyi Öyrətməsi
TR
Kağız üzərində akrilik qələm
₺ 5,000
Ekim Mağden' - daha çox əsər
Vizual Yaddaşın Yenidən Yazılması
Bu seriyanın içindəki Ekim Mağden, Qərb rəssamlıq tarixinin kollektiv yaddaşına yerləşmiş klassik kompozisiyaları, çağdaş bir xətt və işarələmə dili vasitəsilə yenidən ələ alır. Dini anlatılardan gündəlik və sekulyar səhnələrə uzanan bu obrazlar, sənət tarixinin sabitlənmiş və kanonlaşmış təmsilləri olmaqdan çıxarılaraq yenidən çəkilir, pozulur və dönüşdürülür.
Akrilik paint marker və tag qələminin birbaşa, sürətli və bədənsel xarakteri; klassik rəssamlığın nəzarətli kompozisiya anlayışı ilə bilinçli bir ziddiyyət yaradır. İncə rəssamlıq nüanslarının yerini spontan xətlər, təkrarlar, qatlar və yoğun rəng hərəkətləri alır. Beləliklə keçmişin obrazları yalnızca kopyalanmır; bugünün vizual dilindən keçirilərək yenidən yaşanılır.
Mağden üçün sənət tarixi, bağlanmış bir keçmiş deyil, daim yenidən aktive edilə bilən bir vizual arxivdir. Klassik ustaların obrazları burada birer "referans" olmaqdan öte, çağdaş şüur ilə tarixi yaddaş arasında qarşılaşma sahələrinə dönüşür. Xüsusilə dini ikonografiyada müqəddəs olan ilə gündəlik olan, inanc ilə təmsil, fərdi algı ilə kollektiv yaddaş arasındakı sərhədlər qeyri-müəyyənləşir.
Bu yenidən istehsal prosesində sənətkar, klassik əsərin otoritesini qırarken onu məhv etmir. Əksinə, üzərinə yeni bir vizual qat əlavə edir. Orijinal görüntü ilə sənətkarın müdaxiləsi eyni səthdə yaşamağa davam edir. Bu səbəbdən əsərlər, keçmişin üzərindən qurulmuş çağdaş palimpsestlər kimi oxuna bilər.
Seriyanın əsasında, Mağden'in praktikasının fərqli sahələrində təkrarlanan dönüşdürmə və yenidən əlaqələndirmə yanaşması durur. Əvvəllər tullantı əşyaları, şəxsi yaddaşı və gündəlik materialları yeni kontekstlərdə bir araya gətirən sənətkar, burada eyni metodu sənət tarixinin özünə tətbiq edir. Bu dəfə dönüşdürülən material fiziki bir tullantı deyil, mədəni bir obrazdır.
Nəticədə klassik rəssamlıq, çağdaş qrafiti və şəxsi jest arasında hibrid bir vizual sahə ortaya çıxır. Tanıdıq obrazlar tanınabilərliklərini qoruyarkən eyni anda yabançılaşırlar. Bu yabançılaşma, izləyicini əsərlə yalnızca "hansı klassik tabloya göndərmə edir?" sualıyla deyil, "bu obraz bugün mənim algımda necə yenidən işləyir?" sualıyla qarşılaşmağa dəvət edir.
Bu mənada seriya, sənət tarixini yenidən istehsal etməkdən çox, onunla bugünün vizual şüuru arasında yeni bir təmas nöqtəsi qurmaq cəhdidir.
