
Xaça çəkilən İsa
TR
Kağız üzərində akrilik qələm
₺ 5,000
Ekim Mağden' - daha çox əsər
Vizual Yaddaşın Yenidən Yazımı
Bu seriyada Ekim Mağden, Qərb rəsm tarixinin kollektiv yaddaşına yerləşmiş klassik kompozisiyaları, çağdaş bir xətt və işarətləmə dili vasitəsilə yenidən işləyir. Dini anlatılardan gündəlik və sekulyar səhnələrə uzanan bu təsvirlər, sənət tarixinin sabitlənmiş və kanonlaşmış təmsilləri olmaqdan çıxarılaraq yenidən çəkilir, pozulur və dönüşdürülür.
Akrilik paint marker və tag qələminin birbaşa, sürətli və bədənsel xarakteri; klassik rəsmin nəzarətli kompozisiya anlayışı ilə şüurlu bir ziddiyyət yaradır. İncə rəssamlıq nüanslarının yerini spontan xətlər, təkrarlar, qatlar və sıx rəng hərəkətləri alır. Beləliklə keçmişin təsvirləri yalnız kopyalanmır; bugünün vizual dilindən keçirilərək yenidən yaşanır.
Mağden üçün sənət tarixi, bağlanmış bir keçmiş deyil, daim yenidən aktive edilə bilən bir vizual arxivdir. Klassik ustaların təsvirləri burada bir "istinad" olmaqdan öte, çağdaş şüur ilə tarixi yaddaş arasında görüşmə məkanlarına çevrilir. Xüsusilə dini ikonoqrafiyada müqəddəs olan ilə gündəlik olan, inanc ilə təmsil, fərdi qavrayış ilə kollektiv yaddaş arasındakı sərhədlər bulanıqlaşır.
Bu yenidən istehsal prosesində sənətkar, klassik əsərin avtoritesini qıraraq onu məhv etmir. Əksinə, üzərinə yeni bir vizual qat əlavə edir. Orijinal görüntü ilə sənətkarın müdaxiləsi eyni səthdə yaşamağa davam edir. Bu səbəbdən əsərlər, keçmişin üzərində qurulmuş çağdaş palimpsestlər kimi oxuna bilər.
Serinin əsasında, Mağden'in praktikasının müxtəlif sahələrində təkrarlanan dönüşdürmə və yenidən kontekstualizasiya yanaşması dayanır. Əvvəllər tullantı əşyaları, şəxsi yaddaş və gündəlik materialları yeni kontekstlərdə bir araya gətirən sənətkar, burada eyni metodu sənət tarixinin özünə tətbiq edir. Bu dəfə dönüşdürülən material fiziki bir tullantı deyil, mədəni bir təsvirdir.
Nəticədə klassik rəsm, çağdaş qrafiti və şəxsi jest arasında hibrid bir vizual alan ortaya çıxır. Tanıdıq təsvirlər tanınabilərliklərini qoruyarkən eyni zamanda yabancılaşırlar. Bu yabancılaşma, tamaşaçını əsəri yalnızca "hansı klassik tabloya göndərmə edir?" sualı ilə deyil, "bu təsvir bugün mənim qavrayışımda necə yenidən işləyir?" sualı ilə qarşılaşmağa dəvət edir.
Bu mənada seriya, sənət tarixini yenidən istehsal etməkdən çox, onunla bugünün vizual şüuru arasında yeni bir təmas nöqtəsi qurmaq cəhdidir.
